ต่อไปฉันจะไม่หลอกใครอีกแล้ว...
 
ฉันหลอกล่อ เอาใจ วางเงื่อนไข ขู่ อ้างเหตุผลสารพัดกับเด็ก  เพื่อที่จะเอาชนะตัวเองว่า
ฉันเป็นครูที่สอนเด็กได้ เป็นครูที่ดี ที่เก่ง เอาเด็กได้อยู่...ฉันเชื่อแบบนั้นมาโดยตลอด
อย่างน้อยก็ได้ทำงานที่ฉันถนัดและชอบที่สุดสำหรับตัวเองต่อไป
 
ขณะเดียวกัน คนที่ฉันหลอกมากที่สุด บ่อยที่สุดก็คือตัวเอง
ชีวิตที่ผ่านมาเวลาเจอความทุกข์...ก็หลอกตัวเอง
ทำเป็นมองโลกในแง่ดี คิดบวกเข้าไว้ สร้างจินตนาการโน่นนี่ ฝันโน่นฝันนี่
พอแฮปปี้ก็กลับไปลุยชีวิตแบบเดิมต่อ...เพื่ออะไรกัน??? อย่างงี้มันก็วนหน่ะซิ
 
สองวันก่อนมีเด็กคนหนึ่งไม่อยากเรียน ตามสไตล์เธอ...ฉันซึ่งรู้สึกเต็มเปี่ยมกับความกดดันในชีวิต
เริ่มไร้ความอดทน  ตอนแรกฉันก็ใช้เทคนิคที่เคยเชื่อ (เงื่อนไข,รางวัล,ข่มขู่,เหตุผล)
แต่ในความเป็นจริง...ฉันไม่เชื่อในสิ่งเหล่านั้นอีกแล้ว
 
ฉันเชื่อเด็กว่าไม่อยากเรียน...เด็กกดดันจากความคาดหวังในสังคม (จริงๆเธอก็อาจจะความอดทนน้อย)
แต่ฉันเข้าใจและรู้สึก...เพราะฉันก็เหมือนกัน...ระดับความอดทนมันชนเพดานแล้ว
และมีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปคาดหวังและกดดันกับเธออีก
 
เมื่อเธอไม่อยากเรียน ฉันไม่อยากสอน...นี่ไม่ใช่คำพูดและความรู้สึกของคนที่ไม่แคร์นะ
แต่ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ฉันไม่มีอะไรจะสอนเธอ เราจะเรียนไปเพื่ออะไรเหรอ???
ฉันก็ไม่รู้เหตุผล
 
ที่ผ่านมาฉันหลอกเธอ หลอกตัวเอง หลอกทุกคนว่าฉันเป็นคนคนนี้
จริงๆฉันทำทุกสิ่งทุกอย่างก็เพื่อฆ่าเวลา และเล่นเกมชีวิตเพลินๆ
ดีกว่าอยู่เฉยๆ บนโลกใบนี้
 
ฉันจึงสร้างตัวตน สร้างองค์ความรู้อะไรสักอย่างขึ้นมา
จริงๆ มันก็ยังกลวงๆ อยู่ดีนั่นแหละ...เป็นอันว่าตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า
ฉันล้มเหลวในการสร้างตัวตน
 
ตอนนี้ฉันอยากจะเลิกหลอกตัวเองและอยู่กับความจริงที่สุด
เมื่อไม่มีความสุขก็อยู่ตรงที่ไม่มีความสุขเนี่ยแหละ
ไม่ต้องหาความสุข ความหอมหวานมาโปะ มาฉาบตัวตนไว้
ให้รู้ว่าตรงนี้ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว...แล้วค่อยๆ เดินออกไป...
ไปหาว่า "ฉัน" และ "ความจริง" มันอยู่ตรงไหนกัน
 
ด้วยความจริงใจและไม่เพ้อฝัน

Comment

Comment:

Tweet

ยอมรับความจริงง่ายสุด ชีวิตมันจะไม่วนมาที่เดิมออกแนวเปลี่ยนผ่าน ชั้นเป็นอย่างนี้ของชั้นอ่ะ สบายใจ ด้วย เลิกแอ๊บนานแระ  เบาสบายcry